nalatenschapsmediation

Het huis is al leeggehaald

Buiten sneeuwt het, de winter is nu echt begonnen. Ik zou met dit weer best naar huis willen maar ik heb nog een afspraak. Om 16.00 uur komen er 2 mensen voor een verklaring van erfrecht. Een paar dagen ervoor belde een dame. Ze vertelt me dat ze een verklaring van erfrecht nodig heeft. Anders kan ze niet verder met het afwikkelen van de nalatenschap. Moeder was een paar weken geleden overleden, vader al jaren daarvoor. Ze waren met 3 kinderen thuis.

De bel gaat en zus en broer staan op de stoep. Ze zeggen dat de bank om de akte van erfrecht vraagt. Pas als die akte er is zal de bank het saldo vrijgeven. Logisch denk ik, want de bank wil zeker weten wie bevoegd is om over het geld te beschikken. Broer en zus vinden het overbodig, ze hadden het meeste werk al gedaan. Zelfs het huis hadden ze al leeggehaald.

Via de achterdeur naar de uitvaart

Ik hoor het verhaal aan. Er is ruim 20 jaar geen contact meer met hun zus, de middelste. Ze is altijd al lastig geweest, het zwarte schaap van de familie. Al meerdere keren is de boel geëscaleerd en zijn ze met slaande ruzie uit elkaar gegaan. Zus had tot het laatst toe wel contact met moeder, maar nooit als de anderen er bij waren. Op de uitvaart is ze via de achterdeur binnen gekomen en via de achterdeur weer stilletjes vertrokken. Ze hadden haar wel gezien maar elkaar niet aangekeken. Ik zie de blik in de ogen van broer en zus bij mij aan tafel. Ik zie boosheid, pijn en verdriet. Verdriet om het verlies van hun moeder, maar minstens zo veel om de situatie met hun zus.

Zou het ooit nog goed komen

Ik vertel hen over de procedure voor het opmaken van een verklaring van erfrecht. Dat ik moet onderzoeken wie de erfgenamen zijn, dat ik zal kijken of er een testament is en wie de kinderen zijn. En vervolgens zullen de erfgenamen moeten verklaren of ze de nalatenschap willen aanvaarden of verwerpen en of ze iemand willen machtigen die namens hen de nalatenschap gaat afwikkelen. Het valt stil. Hier hadden ze niet op gerekend. Ze zouden het wel even samen fixen, maar nu begrijpen ze dat ze toch met elkaar te maken gaan krijgen. Ik vertel wat ik nog meer voor hen kan betekenen, over de mogelijkheid om onder mijn regie het gesprek met elkaar aan te gaan. Ik vertel hen over de mogelijkheid om met nalatenschapsmediation te starten, zodat de erfgenamen begeleid kunnen onderhandelen over de afwikkeling van de nalatenschap. Met als doel om de afwikkeling soepel te laten verlopen, met als bonus de kans op herstel van de relatie onderling.

Herstel van de relatie?

Dat laatste komt binnen. Ik blijf stil. De eerste reactie van broer bezorgt me een warm gevoel. ‘Wij zouden niets liever willen dan weer normaal tegen haar doen. Onze ouders hadden ook niets liever gewild. Maar zij wil vast geen nalatenschapsmediation’. Ik knik vriendelijk en kijk naar zus en vraag ‘Hoe denk jij daarover?’. Ze slikt en zegt dat dit ook voor haar geldt. Moe van al het gedoe.

Als ik zus dezelfde middag nog bel en uitleg wie ik ben en waar ik voor bel bemerk ik -zoals verwacht- weerstand. Ik voel dat ze ineenkrimpt en deze uitnodiging niet zag aankomen. Van haar kant start een tirade van verwijten. Toch hoor ik ook dat ze het zat is. Ze is moe, moe van de ruzies en moe van verdriet. Ik luister en benoem. Ze voelt zich gehoord. Misschien voelt ze wel dat er eindelijk iemand naar haar luistert.

Ongeveer 10 dagen later is het zover. We treffen elkaar voor het eerste nalatenschapsmediation gesprek.

Lees verder in deel 2, verschijnt binnenkort